Güneşin iç yapısı tüm yıldızlarda olduğu gibi , fizik yasaları yardımıyla kuramsal olarak ortaya konur. Merkezden yüzeye veya yüzeyden merkeze doğru olan yapıya ait sıcaklık (T) , basınç (p) , yoğunluk (g) fiziksel büyüklüklerin değerleri ya da uzaklıkla nasıl değiştikleri matematiksel olarak hesaplanır. Böyle ortaya çıkan yapıya “ Güneş Modeli” denir.

Güneş 6000K sıcaklıktaki bir maddeyi yüzeyindeki kütlesel çekim kuvveti (gravitasyon) sayesinde bir arada tutabilmektedir. Dış tabakaların ağırlığı ile Güneşi oluşturan sıcak gaz uzaya yayılmaktadır.

Güneşin sıcaklığı ve yoğunluğu (ortalama 1.4 gr / cm3) merkeze doğru artar. Merkezde sıcaklık 15×106 K dir. Bu sıcaklıktaki madde tamamen iyonlaşmış durumdadır.

İşlemlerden önce şu varsayımlar kabul edilir:

1.merkezden aynı “r” uzaklığında farklı 2 noktanın koşulları aynıdır.

2. Güneşin çapı sabittir.

3.Güneş termik denge halindedir ;Güneş yüzeyinden bir saniyede yayınlanan enerjinin merkezinde üretilmesi durumuna denir.

Bu varsayımlara Güneşin içindeki enerji iletimi (transferi) de eklenmelidir. Anakol yıldızlarında merkezden dışa doğru enerji iki şekilde iletilir;Işınımla(radyasyonla) ve konveksiyonla.

Tüm bu bilgiler matematiksel denklemlerde ifade edilir ve Güneşin ışıma gücü L = 4×1033 erg / sn , yüzeyi için T =5800K , yoğunluk g=0 , gaz basıncı p =0 alınarak çözüme başlanır. Sonra derine doğru gidilerek aynı büyüklükler farklı tabakalar için hesaplanır.

Güneşin merkezinden 0.3 Rgüneş’e kadar olan bölgesi çekirdek bölge . Burası çekirdek etkilenimlerinin meydana geldiği bölgedir. Çekirdek bölgeden 0.8 Rgüneş’e kadar olan bölge radyoaktif bölgedir. Bu bölge enerjinin ışınımla iletildiği bölgedir. 0.8 Rgüneş den yüzeye kadar olan bölge konvektif bölgedir. Bu bölgede enerji konveksiyonla (gaz akımlarıyla) iletilir.